Gisteren was het valentijnsdag. En dat leek me nu eens een mooie aanleiding om het ook op mijn weblog bekend te maken: dit was de geweldigste valentijnsdag in de afgelopen 20 jaar, ik mocht hem namelijk doorbrengen samen met Pieter! Mijn allerliefste vriendje sinds een paar weken Eigenlijk genoten we een dag eerder al op het stand van Katwijk, wat ook op de foto duidelijk is, maar gisteren gingen we lekker verder waar we eerder dat weekend gebleven waren: het inrichten van zijn nieuwe IKEA-kast Met natuurlijk nog een kadootje en door gewoon heerlijk samen te zijn.. Want dat is het leukste wat er is!

In Christ alone my hope is found
He is my light, my strength, my song
This Cornerstone, this solid ground
Firm through the fiercest drought and storm

What heights of love, what depths of peace
When fears are stilled, when strivings cease
My Comforter, my All in All
Here in the love of Christ I stand

In Christ alone, een overbekend lied (ook wel bekend als "Jezus alleen", opwekking 575) hoorde ik gisteren in de uitvoering van Owl City.. Owl City is een band die ik lange tijd niet aan kon horen, doordat hun nummer Fireflies gedraaid is op de begrafenis van oma, alweer bijna een jaar geleden.. Als het lied voorbij kwam op de radio rende er een lange tijd wel iemand uit ons gezin heen om 'm als de wiedeweerga uit te zetten.. De woorden die mijn tante uitkoos om het tastbaarder te maken voor mijn nichtje, de woorden die ik gesproken heb.. Ze vlogen ons aan.. "I'd like to make myself believe, that planet earth turns slowly.. It's hard to say that I'd rather stay awake then I'm asleep, 'Cause everything is never as it seems" Woorden die nog steeds af en toe hard binnenkomen, omdat het nog steeds zo is. Soms zou je willen dat de aarde ook even stilstond bij je verdriet, dat alles anders is nu zij er niet meer is.. Dat die ene dag nooit geweest was, dat alles nog steeds zijn gangetje zou gaan.. Maar dat is niet zo.. Ook vandaag, op de dag dat we oma's verjaardag hadden mogen vieren als het allemaal anders gelopen was denk ik terug aan die woorden.. En juist gisteren hoorde ik Owl City's uitvoering van 'In Christ Alone'.. Dat maakt het zo pakkend, zo treffend.. Door Jezus alleen kan ik dit doorstaan, Hij geeft mij kracht en heeft het mogelijk gemaakt dat ik leef, en elke dag mag leven! Hij is mijn hoop, mijn lied, mijn kracht, mijn licht.. Alles wat ik nodig heb

Ik moest zojuist denken aan het onderstaande bijbelgedeelte:

Matteus 6:
25 Daarom zeg ik jullie: maak je geen zorgen over jezelf en over wat je zult eten of drinken, noch over je lichaam en over wat je zult aantrekken. Is het leven niet meer dan voedsel en het lichaam niet meer dan kleding? 26 Kijk naar de vogels in de lucht: ze zaaien niet en oogsten niet en vullen geen voorraadschuren, het is jullie hemelse Vader die ze voedt. Zijn jullie niet meer waard dan zij? 27 Wie van jullie kan door zich zorgen te maken ook maar één el aan zijn levensduur toevoegen? 28 En wat maken jullie je zorgen over kleding? Kijk eens naar de lelies, kijk hoe ze groeien in het veld. Ze werken niet en weven niet. 29 Ik zeg jullie: zelfs Salomo ging in al zijn luister niet gekleed als een van hen. 30 Als God het groen dat vandaag nog op het veld staat en morgen in de oven gegooid wordt al met zo veel zorg kleedt, met hoeveel meer zorg zal hij jullie dan niet kleden, kleingelovigen? 31 Vraag je dus niet bezorgd af: “Wat zullen we eten?” of: “Wat zullen we drinken?” of: “Waarmee zullen we ons kleden?” – 32 dat zijn allemaal dingen die de heidenen najagen. Jullie hemelse Vader weet wel dat jullie dat alles nodig hebben. 33 Zoek liever eerst het koninkrijk van God en zijn gerechtigheid, dan zullen al die andere dingen je erbij gegeven worden. 34 Maak je dus geen zorgen voor de dag van morgen, want de dag van morgen zorgt wel voor zichzelf. Elke dag heeft genoeg aan zijn eigen last.

Ik luisterde naar mijn wanhoopspsalm, psalm 91.. Vertrouwen op God lijkt soms zo lastig, we willen het zo graag allemaal zelf regelen.. Maar vele dingen hebben we niet in de hand.. God weet precies wat we nodig hebben, en in afhankelijkheid van Hem mogen we leven.. En dat betekent niet dat we met de armen over elkaar moeten gaan zitten en wachten, maar wel dat als wij het niet meer weten, God het wél weet..

En gelukkig mag dat mijn/onze troost zijn in de komende tijd van onzekerheid.. Het hoofdinkomen binnen ons gezin valt -zo goed als zeker- weg per 1 februari, en uitzicht op een nieuwe baan is vandaag van tafel geveegd.. Toch mogen we ook nu het vertrouwen stellen op onze God, want in Zijn hand, ligt heel ons levenslot!

Ook met onze 18+ kring in de gemeente hebben we afgelopen zondagavond stilgestaan bij het plotselinge sterven van Samanta.. Sommigen van ons kenden haar goed, anderen haar gezin, en de rest ook hen nauwelijks.. En toch, zelfs bij het ontbreken van een emotionele band met haar, hakt zoiets erin.. Iemand die maar een paar jaar ouder is dan jij, die het leven niet meer ziet zitten. Iemand die een jaar lang de tijd neemt om haar uitvaart tot in de puntjes voorbereidt.. Van een diavoorstelling met foto's tot het bijbelgedeelte voor de dominee, alles stond al vast. En niemand wist er van..

Het bijbelverhaal hakte er goed in; de barmhartige samartiaan.. Enerzijds mooi; wil ze dat wij zo verder leven, dat we als samaritanen om haar gezin heen staan? Anderzijds: voelde zij zich degene in de goot, waar niemand zich om bekommerde? Je komt er niet meer achter..

En wat doen wij na zo'n moment? Je verwerkt je verdriet, maar ook neem je iets mee voor in je eigen leven.. Leef alsof het de laatste dag is, heb lief als nooit te voren.. Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder alsof het je lust en je leven is! Zelf moest ik na deze avond denken aan een gedicht van Toon Hermans:

Ga nooit weg zonder te groeten,
ga nooit heen zonder een zoen.
Wie het noodlot zal ontmoeten,
kan het morgen niet meer doen.

Loop nooit weg zonder te praten,
dat doet soms een hart zo pijn.
Wat je 's morgens hebt verlaten,
kan er 's avonds niet meer zijn!

Dat was toch een mooie manier om de conclusie van die avond te verwoorden. We hadden het ook over houden van mensen.. Hoe vaak zeg je nou dat je van iemand houdt? De een is er beter in dan de ander.. Carina had nog een mooi idee daarover: "Als je niet durft te zeggen dat je van iemand houdt, zeg dan "Ik zie u graag", zoals de Belgen, komt minder benauwend over!"

Ook in ons verdriet leren we belangrijke levenslessen..

Gisteren typte ik een hele blog, over hoe ik me voel.. Heen en weer geslingerd tussen vreugde en verdriet.. Het overlijden van Samantha, maar ook het ophalen van oma's ring (de tweede die ik gekregen heb) en andere dingen die spelen hakken er in.. Tijdenlang heb ik niet kunnen huilen, niet gepraat over wat er in mij was. Met mij, de vrouw van 1000 woorden, die 5 kwartier praat in een uur, gaat toch alles goed? Het plotselinge sterven, al het verdriet daaromheen heeft me stil gezet. Stil gezet bij wat ik wil, bij wie ik wil zijn.. Ik, dat open boek.. Kan het altijd een vrolijk boek zijn? Is het niet juist goed om ook te delen wat er écht in mijn hart speelt? Na jaren van dichtstilte schreef ik er gisteren weer een paar.. En een daarvan wil ik met jullie delen.. Op de een of andere manier formuleer ik al dichtend mijn gevoel beter dan in een gewoon gesprek..

Van stuiteren naar huilen,
van blijheid naar verdiet.
Ik wil het echt wel delen,
Maar vaak lukt het me niet.

De sluizen zijn weer open,
verdriet kan er weer uit.
Het is anders gelopen,
dit is een nieuw geluid.

Mijn gezicht kan een open boek zijn,
vertellen wat ik voel.
Bij vrolijke boeken is dat fijn,
zo'n vreugdevol gevoel.

Nu is het boek gesloten,
emoties blijven hier.
Tranen worden er vergoten,
en het boek wacht op plezier.

Tot die tijd heerst stilte,
een andere kant van mij.
Maar na bezinning, genezing van kilte,
wil het boek weer vrolijk worden, en blij…

I close my eyes
And imagine you're here
Did it all seem so hopeless
Given the chance
I would ask
Forgive me
I didn't do a thing to make you stay
I didn't say a word to make you stay
If I would have known
Could I have tried to make it easier
But I didn't do a thing
Or say a word
One word

And I don't know why you're gone, now you're gone
No beautiful goodbye
You will never leave my mind
And it turns out to be so much different than our dreams
Now you're, you're a star in heaven

Deze woorden hoorde ik vanmorgen in de rouwdienst van een jonge vrouw uit onze gemeente. Ze besloot zelf dat haar leven na 25 jaar lang genoeg geduurd had, en dat maakte dat de wereld even stil stond in de afgelopen week. Ze was al een jaar lang depressief, en heeft in dat jaar alles voor haar eigen uitvaart geregeld.. De muziek uitgezocht, een filmpje met foto's gemaakt.. Zelfs het bijbelgedeelte voor de dominee had ze van te voren uitgekozen.. Alhoewel ik haar persoonlijk niet erg goed kende, ken ik de rest van haar gezin wel. Haar ouders, haar zusjes en broertje.. Hoe groot zal de leegte zijn, die zij achter laat? Leegte in hun harten, leegte in hun huis.. Als ik eraan denk hoe haar broer en oudste zusje de kist droegen vanmorgen.. Dat is een last die niet te dragen is, je eigen zus, zo jong.. Als je het je ook maar probeert voor te stellen, kun je niet anders bedenken dan dat het voelt alsof je hart eruit gerukt wordt.. Er zijn geen woorden voor..

Zoveel meer gedachten schieten door mijn hoofd,
maar ik krijg ze niet op papier.
Een dag als vandaag voelt als verdoofd,
Zo vol gedachten, toch een leegte hier..

Heer U bent,
doorgrondt en kent,
de liefde van mijn hart.
Vertrouwd met al mijn wegen,
doorziet U heel mijn leven.

Heer U kent,
geniet en bent,
de vreugde van mijn hart.
Een vrijheid diep van binnen,
die mij voor U doet zingen.

[i] Ik zing met diep ontzag
voor mijn God, voor U alleen!
Uw trouw is elke dag
een beschutting om mij heen.
Uw vreugde is mijn kracht
en Uw liefde raakt mijn hart.
Dit loflied is aan U gewijd,
in Uw heerlijke aanwezigheid! [/i]

Heer U ziet
kent mijn verdriet,
het zuchten van mijn hart.
Wat mij ook kan benauwen;
ik blijf op U vertrouwen!

Heer U zoekt,
verdiept en voedt,
de vrede van mijn hart.
Die onverdiende zegen,
brengt vreugde in mijn leven!

[refrein]

Mijn hart vindt rust in U mijn God
in Uw aanwezigheid.
Schep, o God, een zuiver hart
een vaste geest in mij!

[refrein]

Dilemma – lekker aan het werk of doorstuderen?

Bovenstaand dilemma houdt me sinds een paar dagen bezig.. Ik roep al een tijdje dat ik het na de pabo voor gezien ga houden, en lekker voor de klas ga staan.. Tót afgelopen vrijdag. Ik reed met een collega mee naar huis, en sprak met haar over haar specialisatie.. De meeste leerkrachten in het basisonderwijs 'moeten' bewegingsonderwijs nog halen na hun studie, maar omdat dat op onze school anders geregeld is hoeft zij dat niet te doen.. Nu is ze bezig met een éénjarige cursus tot muziekspecialist.. We spraken erover en ik werd helemaal enthousiast! Hoe leuk; leren dirigeren, leuke muzieklessen geven, een (extra) instrument leren bespelen.. Ik zag het al helemaal zitten.. Eenmaal thuisgekomen dook ik achter de pc..

Al zoekend kwam ik ook op andere studies terecht – maar dat is sinds het nieuwe kostenplaatje van een 'tweede studie' niet meer haalbaar voor mij.. Een master dan? Zoals de meesten van jullie weten doe ik de pabo in 3 jaar en heb ik dus nog een jaartje studiefinanciering over.. Als ik dat geld nou eens zou mogen gebruiken voor een éénjarige master.. Is dat misschien wel een mooie kans…

Gezocht op de site van DUO, maar natuurlijk niks gevonden.. Dus maar een mailtje gestuurd.. Direct antwoord terug – ik sprong natuurlijk een gat in de lucht – dat mijn mailtje binnen 3 werkdagen zou worden beantwoord… Geduld hebben dus!

En vanmorgen kwam dan het mailtje.. Ik heb nog recht op 1 jaar prestatiebeurs en mag dat jaar gebruiken voor een master! Dus wat nu?! Ervoor gaan? Afwachten, en het van het hebben van een baan af laten hangen? Of gewoon lekker gaan werken en later met mn lerarenbeurs nog eens een studie gaan doen?

Ik weet 't nog niet.. Bachelor of Education wordt ik sowieso.. Maar Master of SEN… Geen idee!

I think of loved ones who’ve passed away
And I pray their resting in a better place
I think of memories of years gone by
And sometimes Christmas makes me cry

I think of soldiers across the sea
Sometimes I wonder its them instead of me
For my freedom they give their lives
And sometimes Christmas makes me cry

Tears of thankfulness, tears of hope
I cry tears of joy at Christmas cause I know
There is peace on earth for every heart to find
And sometimes Christmas makes me cry

I think of families, I think of home
And say a prayer for those who spend this time alone
Cause love can reach out into a silent night
And that’s why Christmas makes me cry

Tears of thankfulness, tears of hope
I cry tears of joy at Christmas cause I know
There is peace on earth for every heart to find
And sometimes Christmas makes me cry

I think of Mary and the virgin birth
And I’m amazed at how much God thinks we’re worth
That He would send His only Son to die
And sometimes Christmas makes me cry

Tears of thankfulness, tears of hope
I cry tears of joy at Christmas cause I know
There is peace on earth for every heart to find
And sometimes Christmas makes me cry

Een jongetje keek naar zij oma die een brief aan het schrijven was. Op een gegeven moment vroeg hij: 'Oma, schrijf je een verhaaltje over wat wij samen hebben meegemaakt? Of schrijf je misschien een verhaaltje over mij?'

Zijn oma stopte met haar brief, glimlachte en zei: 'Ik schrijf inderdaad over jou. Maar belangrijker dan de woordjes die ik schrijf, is het potlood waarmee ik schrijf. Ik zou willen dat je later, als je groot bent, net als dit potlood wordt'.

Het jongetje keek nieuwsgierig naar het potlood, maar kon er niets bijzonders aan ontdekken. 'Maar het is een gewoon potlood, niets speciaals!' 'Het is maar hoe je ernaar kijkt. Het potlood heeft vijf bijzondere dingen die jou – maar dan moet je ze wel onthouden – tot iemand zullen maken die altijd in vrede zal leven met de wereld:

Ten eerste: Je zult misschien grote daden verrichten, maar je mag nooit vergeten dat er een hand is die jou leidt. Deze hand noemen we God, Hij zal je leiden volgens Zijn wil.

Ten tweede: Af en toe moet ik stoppen met schrijven om de punt te slijpen. Daardoor heeft het potlood een beetje pijn, maar het wordt er wel scherper van. Dus je moet wat pijn kunnen verdragen, het maakt je tot een beter mens.

Ten derde: Als je met een potlood schrijft, kun je altijd uitgummen wat je fout schreef. De les is dat corrigeren wat we gedaan hebben niet slecht is, maar belangrijk om rechtvaardig door het leven te kunnen gaan..

Ten vierde: Het belangrijkste van het potlood is niet het hout of de buitenkant, maat het grafiet dat erin zit. Dus, wees steeds bezorgd om wat er binnen in je gebeurt.

Ten slotte, het vijfde wat een potlood bijzonder maakt: hij laat altijd een spoor achter. Besef goed dat alles wat je in je leven doet, sporen zal achterlaten en probeer je daar voortdurend van bewust te zijn'.